Bundan yaklaşık 4 ay kadar önce bir işe girdim. Anladım ki bağımsız olarak çalışmayı seven bir insanım. Koşullar ve sınırlamalar olmamalı benim çalıştığım işte. Ve dahası kendime ayıracak yeterli zamanım olmalı günlük hayatta. İşte bu yüzden 2 hafta önce istifamı verip işten ayrıldım.

İşin bu kısmı gayet keyfili idi. Fakat maddi açıdan bir kesinti yaşanacağı için keyfi biraz kaçırıyor. Bir de tamamen gelir düzeyi ve eğitim seviyesi pek yukarılarda olmayan müşterilerle tüm gün boyunca konuştuğumu düşünürseniz şimdilerde biraz algılama ve düşünme kapasitemin zayıflamasına şaşmazsınız. İşten ayrıldığımdan beri, savaş alanına dönen evimi toplamaya ve taşındığımızdan beri yerleştiremediğim eşyalarıma vakit ayırdım. Eh biraz da kafa dinledim.

Blog? Evet şimdi sıra blogda. Uzun zamandır yazma isteğimin klavye ile buluşması için gayret ediyordum. Ve nihayet ikisini bir arada toplamayı başardım. Yokluğumda yeni gelişmeler, servisler çıkagelmiş. Friendfeed, twitter başta olmak üzere bu servislere pek bir yabancı kaldım. Hatta akışları takip etmeye çalışırken içimden “ne diyor bunlar” diye geçiriyordum. Korkaklık ve çekingenlik baş gösterdi beynimin sinirlerinin uçlarında. Şimdilerde yavaş yavaş alışmaya çalışıyorum. İş yaşantısı insanın hayatını nasıl etkiliyormuş bunu da bu boyutundan öğrenmiş oldum.

Neler yaptım? Taşındıktan sonra İstanbul içinde birkaç küçük keşif turları oldu ama buna tam anlamıyla gezgincilik denemez tabi. Bayrampaşa Mecidiyeköy  arasında 522 B kodlu otobüs sevgili yarim oldu. İlk günlerde akbil ile gidiyordum. Sonra işyerinden bir arkadaşın tavsiyesi ile akbil ile yolculuk etmemeye başladım. Sebebi bindiğim otobüs çift tarife akbil basıyordu. Ben ise Zincirlikuyu durağında ineceğim için yarı parayı nakit olarak ödemeye başladım.  Eh bu da İstanbul’da yolculuk tecrübeleri arasına girdi .

Uzun bir süredir görüşemediğim ailemle ve akrabalarımla hasret giderdim.  Hangi yeğen,  hangi kuzen ne kadar büyümüş bunun tespitini yaptım. Haylaz yeğenime matematik ve İngilizce dersi verdim. (ama işe yaramadı). Suç ben de değil!

Yapılacaklar listesini tamamladım.

İş dolayısıyla önceleri gidemediğim e-tohum (doktorsitesi) toplantısına katıldım. Birkaç blogger ile tanışma fırsatı buldum.

Neler yapacağım? Üzerimden işin etkisini attıktan sonra yeniden hayata tutunmaya çalışacağım. Marketingist fuarına gideceğim. Ve dahası yarın iki filmin analizini yazacağım.

Bayramda Çanakkale ve Lüleburgaz’a gideceğim(z).

Pilli ofisine gidip Aylin ile tanışacağım.

Temayı değiştirmeyi düşünüyorum ama bu yazıya yorum olarak düşüncelerinizi yazarsanız düşüncemi buna göre şekillendirebilirim.

Uzun kış gecelerinde biraz örgü öreceğim.