İzmir’e Veda ettim, sıra Antep’te
Sesiz sedasız bir veda ettim o güzel körfeze. Artık hergün varyanttan otobüsle inerken deniz manzarasını seyredemeyeceğim. Bir pide salonunda salatanın içinde roka olmayacak belki de. Sinema çıkışında kordonda yürüyemeyeceğim. O yapış yapış sıcağını hissedemeyeceğim. Fuara kimler gelicek diye heyecanlanmayacağım. Pazara gittiğimde yeşillik olarak bir dünya şey alıp eve gelemeyeceğim. Canım sıkıldığında forbeste bir tur atıp dondurma yemek bir hayal olarak kalacak. Her daim yeşil olan ağaçlarını seyir etmeden devam edeceğim hayata. Efe heykellerini her köşe başında görmeden, hayır için dağıtılan lokma tatlısı sırasına girmeden geleceğim evime. Her köşe başındaki midyeciyi de selamlayamayağım artık. Küçük parkta arkadaşlarla okul çıkışı bir çay içmeyeceğim. Ama bir gün döneceğim tüm bunları tekrar yapabilmek için. bekle beni İZMİR. Yıllar sonra da olsa bir gün mutlaka buluşacağız.
Bu yazı 17 Eylül 2007 tarihinde İzmir’den taşındıktan 10 Gün sonra Hafif.org sitesinde tarafımdan yazılarak, yayınlanmıştır. Şimdi bir veda mektubu da Gaziantep için yazılacak.
RSS 2.0 ile takip edin. Geri İzleme yapın.
18 Nisan 2008 -- 08:16
izmiri dediğiniz gibi hayallememiştim hiç. Gerçekten böylesine güzel şeyleri bırakıp ayrılmak çok zor olsa gerek
18 Nisan 2008 -- 14:51
Antep’le İzmir’i kıyaslayamam… İkisi de öyle farklı kulvarlardaki… Tamam kabul ediyorum Antep’te sadece 1,5 gün kaldım, İzmir’e gidişlerim ve kalışlarım daha fazla olsa da hani bir şehir 1,5 günde tanınır mı sorusunu kendime sorsam da… İkisi de asla birbiriyle kıyaslanamayacak iki şehir. Birinde olan diğerinde yok, diğerinde olanı ötekinde bulmanız imkansız. İnsanları bile apayrı… İki tarafta birbirinden güzel.
Taşındıktan 10 gün sonra yazılan bu yazıyı okurken şunu düşündüm ilk… İzmir’de yaşanmışlıklar var, üzerine yazılmış defter sayfaları var. Fakat Antep defteri daha bomboş… Ona yazılacak yazıları yazacak olan yine sensin. İzmir defterindekileri de yazan sendin…
Şimdi yada iki üç ay sonra Antep’ten kalkıp farzı misal Hakkari’ye gitsen, bu defa aynı duygular içeren bir yazıyı Antep içinde yazabilirsin.
Çıktığın sokaktaki taşlar nasıl olursa olsun, üzerine basan ayakların senin ayakların olduğu sürece, onlara güzel anlamlar katacak olan yine sensin
18 Nisan 2008 -- 17:42
sevgili uyuyang, okurken duygulandım…sanki bir sevgiliyi terk ediyor gibiydin.ben emekli olunca kısmet olursa izmire yerlişeceğimmm…inşallah…ya sen gelecek zaman da mı taşındın:))
26 Nisan 2008 -- 22:50
bir şehire veda edip başka bir şehre alışmak çok zor…hayırlısı olsun
27 Nisan 2008 -- 10:18
cevcev gelecek zamanla ilgili sözlerini daha yeni anladım. hemen düzelttim tarihi… jeton bayaaa köşeliymiş ben de.