Daha önce yazdığım çeşitli yazılarda okul hayatımın gelişmesini sizlere aktarmıştım. Yeniden okumak isteyenler veya buraya yolu ilk defa düşenler, o yazılara, buraya ve şuraya tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Yaklaşık 2 haftadır kendime tatil verdim. Kaygısızca zaman geçirdim. Dinlendim. Yorgun bedenimden gelen sesleri dinledim. Geceleri saati kurmadan uyudum. Sabahları da  herhangi bir etken tarafından dürtülmeden uyandım.  Etrafımdan gelen tebrikleri kabul ettim. Sevincimi sevdiklerimle paylaştım. Mezuniyet pastası yaptım. Afiyetle yedim.

Bu zaman zarfında es geçtiğim bir şey oldu. Biraz bilerek biraz isteyerek…  Uyuyang 2 yaşında başlıklı yazıyı yazmayı es geçtim. Yan başlık açmış olayım.  Bu vesile ile duyurmuş olmayı istemezdim ama bazı şeyler diğerlerinin önüne geçebiliyormuş. Yani mezuniyetim bir süre daha birçok şeyin önünde olacak gibi.

Son dönemde uzun süredir eksikliğini hissettiğim bir faaliyeti hayatıma yeniden soktum. Düzenli kitap okumayı. Son altı aydır düzenli olarak kitap okuyorum. Bundan sonra okuduğum kitaplardan bazılarını blogumda sizlere tanıtmaya kara verdim. Daha önce Babil’de Ölüm İstanbul’da Aşk ve Kayıp Sembol ile aslında başlangıcı yapmıştım. Bundan sonra ki kitabın da yine bir İskender Pala romanı olacağı tüyosunu vereyim.

Kitap demişken geçtiğimiz hafta bir etkinliğe katıldım. Düşün Taşın Derneği tarafından organize edilen kitap okuma etkinliğiydi bu. Yaklaşık 1500 kişi hep birlikte kitap okuduk. O anki sessizliği bir kütüphane de bulmak pek mümkün değildi. Bu etkinliklerin tabiî ki bir amacı var. Ön planda  yirmibin kişi ile  Guiness Rekorlar kitabına girmek olsa da asıl amaç topluma kitap okumanın önemine dair bir mesaj iletebilmek. Her ne kadar blog okuyor olsak da kitapların öğrenmedeki yeri tartışılamaz. Bu konu hakkında daha fazla bilgi almak için buraya tıklayabilirsiniz. Ben de heyecanla 13 Haziran’da gerçekleşecek olan 20000 kişilik rekor denemesini bekliyorum. Kısmetse ben de orada olacağım.

Anlayacağınız yaşadığım son 1 yıl için kendime kocaman bir AFERİM verdim gitti!!!

Elimin yapımı üzüm salkımı..

Uzun bir maraton koşusunun ardından yolun sonuna gelmiş bulunuyorum. Uzun zaman olmuş yine yazmayalı. Mazur görün çünkü yazın rehavetinden kurtulmak istemedim. Son yazdığım yazıyı gördükçe hala sıcak havaların esintisini hissediyorum.
Ne diyordum? Maraton… Evet okul hayatımın üniversiteye kadar devam eden süreci nihayete ermek üzere. Bu dönem sonunda bir aksilik olmazsa buradan mezuniyetimi ilan ediyor olacağım. Artık aktif bir iş hayatı geçirmeyi düşünüyorum.

Hayatımın bundan sonraki kısmı, sanırım, kendi yaşam yıllarım içinde yeni bir çağ gibi algılamam gereken bir dönem olacak. Profesyonel olarak iş koşullarına ve  5-8 mesailerine alışmam ve para kazanmaya başlamam, para kazandıkça her kadın gibi mızmızlanıp evimde oturmak istiyorum demem, ancak süresiz izne ayrıldığında etekleri tutuşan, eve hapsolursam ne yaparım diye düşünmem gereken bir dönem…

İnsanın yaşı ilerledikçe yaşam standartlarının değiştiğini teorik verilerden  ya da  kulaktan dolma alışılagelen sözlerden değil de, bizzat iliklerine kadar hissederek  anlamak, o yaşam koşulları için de hep daha iyisini istemek ve daha iyisine ulaşabilmek için daha fazla çalışmak sonra da bu kadar çabanın ne için olduğu düşüncesiyle kısa süreliğine bilinç kaybı yaşamak ancak sonrasında hızla akıp giden zamanın püsküllerine tutunup raydan çıkmamak normal yaşantı haline geliyor. İşte bu normal yaşantının içinde insanın aklında sadece bir mesele büyükçe bir yer ediyor. Sevdiklerin…

Bu kadar uzun cümle kullanmayı kendime bir borç bilmiş gibi niye hisettim ki!!! Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar’ını okuyorum da bu aralar ondan olabilir. Bileğine, yüreğine sağlık. Seni bu zaman kadar neden okumamışım. Ha unutmadım ben tutunabildim hem de sımsıkı…

 Ertuğrul Özkök Umre anılarını yazar da ben durur muyum? Buyrun size Sultanahmet anılarım…

Ayların en güzeli Ramazan geldi ve tüm güzelliğiyle, bereketiyle evlerimizi ve kalplerimizi şenlendirdi. Oruç tutmak sıhhattir. İnsanın midesini ve barsaklarını temizlemeye yardımcı olur. Bir sürü tıbbi faydası vardır. Bu konuda ehliyet sahibi olmadığım için daha fazla ileriye gitmeyip sizleri farklı bir konuya yönelteyim. Orucun manevi faydasına…

Oruç tutmak özellikle açlık ile ön plana çıkar. Ancak oruç sadece fiziksel olarak besin ihtiyacını yeterince karşılayamama anlamına gelmez. Aynı zamanda nefsin aç kalmasıdır. Nefsi en sevdiği şeylerden uzak tutmaktır. Tüm şehevi istekleri bir kenara koyabilmek gerekir oruç tutulduğunda ya da en azından buna çaba göstermek gerekir. Sadece aç kalmak orucun farz hükmünü yerine getirmek demektir. Oruçlu insan dilini de korumalı, gıybete yönelmemeli, bu şekilde ruhunu da temiz tutmalıdır. Oruçlu olup da ezan vakti orucunu açmak dünyada yaşanabilecek en güzel anlardan biridir.

İşte bu güzel anı, bir de Sultanahmet‘te yaşayalım istedik. Topladık kilimlerimizi ve evde yaptığımız yemeklerimizi, aldık yanımıza, tuttuk Sultanahmet’in yolunu. Annemlerin de iştirak etmeleriyle keyfim ikiye katlandı. İnsanın anacığının yanında olması bambaşka.

Bir cumartesi günü olması sebebiyle ülkenin dört bir yanından insanların gelmesiyle kalabalık bir anda 3 katına çıkabiliyormuş bunu da öğrendik o akşam.
Özellikle iftardan sonra çeşitli gösteriler insanın tam Ramazan havasına sokuyor. Bir yükselti şeklinde hazırlanan iki pist üzerinde semazenler vardı. Biri bir uçta diğeri öbür uçta insanların manevi duygularını güçlendiriyorlardı. Semazenler pisti terkettiğinde ise sırayı çocuklar alıp zıp zıp zıpladılar.

Bir zaman sonra mehter takımının sesini duyduk. Bütün avluyu baştan başa dolandılar. Diğer yandan uzun tahta bacaklı şovmen. Diğer yanda kaftan ve kavuk giymek için sıraya giren insanlar, annelerinin ellerinden tutup çekiştiren çocuklar, tesbihini de yanına almayı unutmamış bir ninenin kalbinden duyulan “Subhanallah” zikri.

E tabi Sultanahmet turistlerin uğrak mekanı. Bol miktarda turist, şu sonlarına geliğimiz yaz aylarında hala ülkemizdeler. Türkiye’ye gelmek için bu yıl ve önümüzdeki 5-10 yılı tercih eden turistler daha şanslılar. Osmanlı döneminden kalan eserleri görmek için o kadar yolları aşıp geliyorlar üstüne bir de ramazan ayına denk geldiğinde bazı nostaljik gelenekleri canlı olarak görme şansına ulaşıyorlar. Eğer yabancı ülkeden arkadaşınızı Türkiye’ye davet etmeyi düşünüyorsanız şimdi tam zamanı.

Annemlerle camide birbirimizi kaybedince ablamla soluğu dışarıda aldık. Onlar Teravih Namazı’nı kılarken biz de kitap fuarını dolaştık. Ablama Peyami Safa’nın müthiş eseri olan “Matmazel Noraliya’nın Günlüğü”nü aldık. Onun heyecanı beni de heycanlandırdı. Tavsiye ederim okumadıysanız mutlaka okumaya çalışın.

Ayrıca bir kaç tavsiye daha; eğer evden yemek taşımak istemiyorsanız ya da yemek hazırlamaya vaktiniz olmadıysa karnınız doyurmak için bir sürü seçenek var. Çok da pahalı olmayan alternatiflerden birini seçerek de iftar etmeniz mümkün.

Allah hepimizin orucunu kabul etsin. Şimdiden hepinize mutlu bayramlar.

Okul dolayısıyla uzun bir süredir yazı yazamadım. Şimdi kısa kısa neler oldu neler bitti biraz onlardan bahsedelim.
Öncelikle 5806 sayılı af kanunu ile döndüğüm okuluma devam ettim ve başarılı sayılabilecek bir dönem geçirdim. Almayı beklediğim 5 dersin yanında ikinci dönem ders programına dahil edilen 2 dersi daha alarak 7 dersi verme çabam başladı. Hepsi birbirinden ağır olan 4 dersin yanında 3 seçmeli aldım. Bilin ne oldu? Seçmelilerden biri kaldı. Umuyorum ki tek ders sınavında onu da halledip bir sonraki şubat ayında mezuniyet diplomamı almaya hak kazanırım. Derslerin kapsamında daha önce de bahsettiğim gibi bir portakal suyu fabrikasının fizibilite raporunu hazırladık. Oldukça keyifli bir proje oldu. Temel iletişim seçmeli bir ders olsa da oldukça güzel bilgiler edindiğim bir ders oldu. Hocamın tavsiyesi ile beden dili seminerine gittim. Aslında bir çok seminere gitmek istedim ama zaman kısıtlılığından dolayı gidemedim. Yönetici ne iş yapar bunu öğrendim. “Yönetici iş yapmaz yaptırır.” Dersler hakkında bu kadar yeter.

İzmir –İstanbul uçuşları arasında gidip gelirken yeni bir eve de taşındım. Bir öncekine göre biraz daha büyükçe olan ev şimdilik gözümüze hoş geliyor. Umarım ev sahibi olana kadar yeniden taşınmak zorunda kalmayız ki artık yeter.
Eşimin doğum gününü yanında olmasam da bir keman hediye alarak kutladım. Yakında bir konser vermesini umuyorum kendince çalarak .
Bu arada benim de doğum günüm geldi geçti. 30’uma girmeden önceki son yaşımı doldurmaya başladım. 30’dan sonrası daha da hızlı geçermiş. Öyle diyorlar. Hayırlısı.
Arada geliş gidişlerime denk gelirse Etohum toplantılarına katıldım. İzmir sıcaklarına kalmadan İstanbul’a döndüm.
Hayatımın en yoğun dönemi bu oldu diyebilirim. Bu arada İzmir’de beni evinde ağırlayan Şener Abla’ma buradan da teşekkür edeyim.
Önümüzdeki dönem biraz daha kolay olacak. Sadece 2 dersim ve bitirme tezim olacak. Tez konusu için hala arayış içindeyim. Bakalım ne olacak?
Bundan kelli daha düzenli aralıklarla yazmak istiyorum. Ama istiyorum.

    23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı… Ama her bayram ne hikmettir yağmur yağar.  Çocukların en büyük sevincidir bayramda yeni ve rengarenk kıyafetler giymek. Ben henüz ilkokula başlamadan önce ablamın 23 Nisan özel kıyafetlerinden isterdim ve benim için de bir adet dikilmek zorunda kalınırdı. Kim ne derse desin bunun adı kıskançlık değil. Bunun adı çocuk olmak. Hiçbir zaman geri gelmeyecek olan çocukluk. Çocuğu olacak çağa gelince başka gözle bakar oluyor insan çocuklara. Şefkat ve onları mutlu etme duygusu ile yaklaşıyor yolda gördüğü çocuklara. İster zengin olsun ister fakir, bütün çocukların tek neşesi onları yorulana dek meşgul edecek bir oyun.  Bitmez tükenmez bir enerji ile sizin yarım saat sonra üzerinizden tır geçmişçesine yorulmuş olmanız onların hiç umurunda olmaz. Ne olur bir daha sözleri size biraz daha enerji verse de bitip tükenirsiniz. Ama çocuk olmak başka şey işte.

    Cankız Onur Kum sayesinde bugün blogumu şenlendirecek olan bir minik buldum. Adı Ömer Toprak. Kendisi 7 yaşında. Bu gördüğünüz sanat eseri kendisine ait. Dilerse resimde ne anlatmak istediğini bizimle burada paylaşır. Sana teşekkür ederim Ömercik. Bu resmi bizimle paylaştığın için bütün okurlarım adına da teşekkür ediyorum. Bu resimde silahlar var. Sanırım anlatmak istediğin bunların hayatımızda hiç olmaması. Dilerim hayatın hep neşe ile geçer ve çok mutlu bir ömrün olur.
    Ve tabi bütün çocuklar ve çocuk kalanlar, sizin de bayramınız kutlu olsun.

Blog Ödülleri 2009 Blog yarışması için oylama süreci başladı. Ben de bu yıl nihayet katılabildim. Kişisel kategorisi arasında blogumu bulabilirseniz -ki oladukça uzun bir liste- oyunuzu bana verebilirsiniz.

Ben bu yıl oylarımı kimlere verdim? Hemen paylaşayım istedim. İşte buyrun liste;

Blog Ödülleri Listesi kategori sırasına göre yazılmıştır.

babaolmak.com
kaynamanoktasi.com 
cocuklacocuk.com
burakbuyukdemir.com 
alisverisblog.com
uyuyang.com (İşte bu ben oluyorum)
blog.dergibi.com
unforgiven-rs.spaces.live.com
Carluvr.com
selimtuncer.blogspot.com
www.futbolname.com
www.azbilmis.com
bobiler.org
annekedi.blogspot.com/

Çocukluğumda doyasıya oynadım saklambaç. İp atladım akşam ezanına kadar. Hatta lastik derdik biz ona. Japon, Amerikan tipleri vardı. Bu uzun boyumu küçük yaştan itibaren oynadığım oyunlara ve basketbola borçluyum. Ama hiçbir zaman beceremediğim bir şey var ki ilerde bir gün mutlaka gerçekleştirmek istediğim bir oyun. Ama ya kızımla ya oğlumla. Hep sonuçsuz kaldı. Ya yükseklere çıkamadı ya da bir elektrik direğine takıldı uçurtmam. Bugün, yazın gelişini müjdeleyen uçurtmalar takıldı gözüme. Ne anlam ifade eder bir uçurtma küçük bir çocuk için şimdi anlamaya çalışıyorum. Ama sanırım zamanı geriye döndüremediğimiz gibi küçük bir çocukken hissettiklerimize de geri dönemiyoruz. Akıl baliğ olmak herhalde bu yüzden önemli. Bir uçurtmanın peşinden koşmak bilinçsizce sadece akıldan yoksun olan çocukların yapacağı iş. Büyüdükte ne oldu? Peşinden koşmadığımız gibi uçurtma bile göremez olduk. Bir uçurtma için yazılabilecek bir senaryo bile varsa eğer, tek uçurtma delisi ben değilim diye teselli buluyorum kendime. Bugün küçük yeğenim telefonda bana “hala” dedi. Yetmedi “yerim seni yerim” dedi. Belli mi olur belki ona bir uçurtma yaparım biraz büyüsün de.

E tabi bu zaman zarfı içinde blogu sık güncelleyemeyeceğim. Ama okulda öğrendiklerimi sizin işinize yarayacak şekilde aktaracağıma emin olabilirsiniz. Microblog olmamasına özen göstereceğim. Zaman zaman sizden beni mazur görmenizi isteyebilirim. Bilindiği gibi mühendislik okumak zordur. Derslerin yoğunluğu beni fazlasıyla yorabilir. Ya da nerdeyse 6 aydır evden dışarı nadiren çıkıyor olmamın getirdiği hamlığı üstümden atmama ve daha aktif olmama da sebep olabilir. Bakalım zamanla hep birlikte göreceğiz.

Bana bu sürecin neler kattığına gelince;
Aslında üniversite mezunu olmanın insanın iş hayatına etkileri değil ruhi durumuna etkisi olduğunu öğrenmiş oldum. Kendinizi işe yaramaz hissedebileceğinizi şimdi bilmiyor olabilirsiniz. Ama ne zaman elinizden bu fırsatı kaçırırsınız, işte o zaman okul sıralarında geçirdiğiniz zamanların aslında sizin en kıymetli zamanlarınız olduğunu anlarsınız.
Bulunmaz bir fırsat olan ekmek elden su gölden okul dönemi, aslında sizin birikimlerinizin üstüne bir tuğla daha koymanız gereken bir zaman.  Her ne bölümünü okursanız okuyun işin uzmanı siz olacaksınız. Ne kadar uzman olacağınız sizin performansınıza bağlı.

Okula ara verdiğim süre içinde kısa bir dönem aktif olarak iş hayatına atıldım. Ve patronların ne kadar acımasız olabileceğini kötü bir tecrübe ile defterime kaydettim.  Ne iş olsa yaparım desturu her zaman işe yaramıyor. Ancak işin uzmanı olduğunuz zaman peşinizden koşacak birileri her zaman oluyor.
Bana bu tecrübeleri kazandırdığı için okuldan atılmış olmanın da iyi yanlarını görmeye çalışıyorum.  Ama maalesef ki kayda değecek çok şey bulamıyorum.

Umarım kazasız belasız bir şekilde okulumu bitirir, aralık ayında gelecek iş tekliflerini değerlendiriyor olurum. İnanmak başarmanın yarısıdır. Ben inanıyorum. Ve şimdiden güç topluyorum.